Κραουνάκης στην «Π»:Αμα τα δίνεις όλα ο κόσμος είναι εκεί!

Μεγάλες υπογραφές φέρει η «Τρισεύγενη» του Κωστή Παλαμά που ανεβαίνει στην κεντρική σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Η μία από αυτές είναι του Κώστα Τσιάνου που την σκηνοθετεί. Η άλλη είναι του Σταμάτη Κραουνάκη που έδωσε μελωδίες στα λόγια του μεγάλου ποιητή. Με κλαρίνα, ζουρνάδες και βιολιά, ο Σταμάτης Κραουνάκης έντυσε την παραδοσιακή τραγωδία και σήμερα μιλά στην «ΠτΔ» για την αλήθεια, την συγκίνηση, τις ελεύθερες γυναίκες κ.ά.
Μιλάμε για ένα έργο με αρκετά παραδοσιακά στοιχεία. Οσον αφορά τη μουσική πώς κινηθήκατε; Ακολούθησα την γραμμή του Κώστα Τσιάνου. Του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη. Ηταν πολύς καιρός που ήθελα να δουλέψουμε μαζί γιατί ο Κώστας είναι μια ζωντανή κιβωτός του θεάτρου. Είναι ένας μεγάλος λαϊκό καλλιτέχνης. Εκεί συναντηθήκαμε, τον ακολούθησα κατά γράμμα, μου έδωσε επιλεγμένους στίχους από το έργο για να φτιάξω τα τραγούδια. Είχαμε πολύ συγκινητικές στιγμές στη πρόβα, κυρίως φτιάχνοντας τα μοιρολόγια. Ακολούθησα τον δρόμο που ακολούθησαν όλοι οι – επιτρέψτε μου το δάνειο – έντεχνοι σπουδαίοι Ελληνες. Πήγα στη Σχολή του Καλομοίρη για να αντλήσω τον τρόπο που αυτοί οι μεγάλοι κλασσικοί Ελληνες επεξεργάζοντο τα δημοτικά ποτάμια μας. Και ενστικτωδώς εκεί πάντα βρίσκει κανείς κομμάτια του εαυτού του που πηγαίνουν στους παππούδες, στις γιαγιάδες του, στην εκπαίδευση του καθενός. Αφέθηκα σε αυτό.
Τι ανακαλύψατε για εσάς; Μέχρι πού φτάσατε; Α, δεν ξέρω… Υπάρχουν 2-3 πράγματα τα οποία με συγκίνησαν. Οπως αυτό το τραγούδι του έρωτα που λέει ο Νίκαρος κάποια στιγμή… Αναζήτησα και πέτυχα να τους έχω, δύο κορυφαίους μουσικούς του είδους, τον Μάνο Αχαλινωτόπουλο που είμαστε χρόνια φίλοι και ψάχναμε και οι δύο μια ευκαιρία να συναντηθούμε και τον Ανδρέα Τράπαλη, και πάλι χρόνια φίλο μου, που ήρθε με το βιολί του. Με τον Αχαλινωτόπουλο στο κλαρίνο και τον Τράπαλη στο βιολί και μαζί με τον καλό μου φίλο Βάιο Πράπα ο οποίος επεξεργάστηκε τα οικοδομήματα για να φτιάξουμε τον τελικό ήχο καταφέραμε να κάνουμε κάτι που βοήθησε τον Κώστα να κάνει μια καθαρή λαϊκή παράσταση.
Πάντως η «Τρισεύγενη» φαίνεται και ως μία αφορμή για να συναντηθείτε με φίλους σας. Οταν έρχεται κανείς σε επικοινωνία με αυτά τα τεράστια έργα, τους ποιητές αυτούς, την Ελλάδα αυτή, οφείλει να είναι ταπεινός. Να σκύβει πάνω στα κοιτάσματα αυτά, στα ψήγματα αυτά και εκεί να προσθέτει μέσα από την εποχή και το παρόν του, αυτό που μπορεί να βοηθήσει τον σύγχρονο θεατή να ακούσει ένα παραμύθι. Είναι αυτή η πλήρης συγκυρία της συνεργασίας μου με τον Κώστα σε αυτό το αριστουργηματικό θέατρο που τόσο βοηθάει την τέχνη… Είναι και η φιλία μου με τον Τσακίρη και η μεγάλη μου αγάπη για τον δήμαρχό σας.
Η «Τρισεύγενη» είναι μια ανυπότακτη νέα. Σήμερα, ποια είναι η Τρισεύγενη; Υπάρχει; Ναι υπάρχει. Είναι τα κορίτσια της εργασίας, τα κορίτσια του μεροκάματου, τα κορίτσια που δύσκολα θα βρουν σύντροφο. Αλλωστε, αυτά τα πρόσωπα είναι του μύθου. Ας πούμε ότι έχουμε μία αντιστοιχία με τη «Στέλλα» του Κακογιάννη. Η γυναίκα που δεν θέλει να βάλει φραγμό κανέναν στην ελευθερία της. Ε, αυτό πάντα πληρώνεται και αυτό μας λέει το έργο. Ομως εκτός από αυτό, στο έργο υπάρχει ένα περιβάλλον, οι γειτόνισσες, οι οικογένειες, ο έρωτας, η εξαγορά, το αιώνιο πράγμα στην Ελλάδα ο διχασμός μεταξύ οικογενειών…
Μπορεί να υπάρξει ένα τέτοιο δράμα σήμερα; Μα, δεν τα βλέπουμε καθημερινά; Μπορεί οι ηθικές παράμετροι να μην είναι ακριβώς οι ίδιες ή να έχουν αλλάξει οι θεοκρατίες, αλλά καθημερινά δεν βλέπουμε τέτοια γεγονότα; Την σκότωσε γιατί… τον σκότωσε γιατί… την άφησε με 4 παιδιά και έφυγε… Πολλά.
Τελικά, δεν αλλάζει ο άνθρωπος; Δεν αλλάζει η ζωή η ίδια. Και φαίνεται αυτό μέσα από το έργο, χαρακτηριστικά μέσα από την σκηνή όπου όλοι είναι μεθυσμένοι γιατί είχαν πάει σε ένα γλέντι. Τα ανθρώπινα πράγματα της ζωής δεν αλλάζουν ποτέ. Το γλέντι, ο Διόνυσος, ο γάμος, τα δικαιώματα που έχει κάθε κοινωνία για την χαρά και για το γλέντι και πώς πληρώνει κανείς κάθε φορά αυτή τη χαρά.
Θα έπρεπε να την πληρώνουμε αυτή τη χαρά; Δεν μπορεί κανείς να κρίνει το πώς η κάθε κοινωνία το μεταφράζει για τον εαυτό της. Αυτό είναι προσωπική δουλειά που θα πρέπει να κάνει ο καθένας με τον εαυτό του. Οι χαρές δεν είναι λίγες, εμείς τις λιγοστεύουμε. Γιατί έχουμε χάσει την επαφή μας αυτή τη στιγμή με την ανέχεια και τα προβλήματα κλπ, και συζητάμε όλοι για οικονομικά προβλήματα. Θέλω να πω κάτι που το λέω και στον εαυτό μου και ας το ακούσουν όλοι: η τρύπα υπήρχε και πριν από το πρόβλημα. Τώρα φύγαν τα λεφτά και φάνηκε η τρύπα. Η τρύπα στα σπίτια, η τρύπα στις ζωές, η τρύπα στο τι ζητάμε από τον άλλο, η τρύπα στο τι δίνουμε και τι θέλουμε να δώσουμε στον άλλον.
Τον ακούτε τον εαυτό σας; Προσπαθώ. Πια στην ηλικία που είμαι, προσπαθώ να τον ακούω και να τον υπακούω πολλές φορές γιατί και εμείς χρειαζόμαστε πειθαρχία.
Στην Πάτρα φέτος ήρθατε τρεις φορές αν θυμάμαι καλά… Ισως έρθω και τέταρτη… Μιλάμε πως ίσως έρθουμε και με το «Φίλα με».
Το «Φίλα με» είναι ένα λαϊκό πρόγραμμα. Πιστεύετε πως έλειπε η λαϊκή διασκέδαση; Η αλήθεια έλειπε. Ο τρόπο που γίνονται τα πράγματα δεν είναι απόλυτα σωστός. Η αλήθεια λείπει, άμα τα δίνεις όλα ο κόσμος είναι εκεί. ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ


Πηγή

  • Δημοσιεύτηκε:

    25 Δεκεμβρίου 2018

  • Κατηγορίες:

    Αχαΐα